تبلیغات
من عاشقققققققققققم من عاشقققققققققققم
هرچه تنهاتر بشی دنیاتورو کمتر میخواد

ای شب از رویای تو رنگین شده                                     سینه از عطر توام رنگین شده

ای ب روی چشم من گسترده خویش                              شادی ام بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک                                 هستی ام ز آلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من                                         آتشی در سایه ی مژگان من

ای ز گندمزار ها سرشار تر                                          ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشید ها                                      در هجوم ظلمت تردید ها

با توام؛دیگر زدردی بیم نیست                                    هست اگر,جزدرد خوشبختی نیست

ای دل تنگ منو و ای بارنور؟                                       های  وهوی زندگی در قعر گور

ای دو چشمانت چمنزاران من                                      داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم                               هرکسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکی است؛درد خواستن                                  رفتن و بیهوده خودرا کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها                                   سیینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن                                         زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرار ها                                        آه،ای با جان من آمیخته

ای مرا از گور من انگیخته                                          چون ستاره،با دوبال زر نشان

آمده از دور دست آسمان                                         جوی خشک سینه ام را آب تو

بستر رگهایم را سیلاب تو                                           در جهانی اینچنین سرد و سیاه

با قدمهایت قدمهایم براه                                         ای به زیر پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده                             گیسویم را از نوازش سوخته

گونه هایم از هُرم خواهش سوخته                               آه،ای بیگانه با پیراهنم

آشنای سبزه زاران تنم                                              آه،ای روشن طلوع بی غروب

آفتاب سرزمین های جنوب                                          آه،آه ای از سحرشاداب تر

از بهاران تازه تر،سیراب تر                                      عشق تو دیگر نیست ای،ای خیرگی است

چلچراقی در سکوت و تیرگی است                              عشق چون در سینه ام بیدار شد

از طلب پا تا سرم ایثار شد                                        این دگر من نیستم،من نیستم

حیف از آن عمری که با من زیستم                              آی لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات                                   ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیراهنم                                         آه میخواهم که بشکافم ز هم

شادی ام یکدم بیالاید به غم                                   آه،میخواهم که برخیزم زجای

همچو ابری اشک ریزم؛های های                               این دل تنگ منو این دود عود؟

در شبستان زخمه های چنگ ودود؟                            این فضای خالی و پروازها

این شب خاموش واین آوازها؟                                    ای نگاهت لای لایِ سِحر بار

گاهوار کودکان بیقرار                                            ای نفس هایت نسیم نیم خواب

شسته از من لحظه های اضطراب                            خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیاهای من                                      چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم این شعر به آتش سوختی!



نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1 تیر 1391 توسط maryam_setayesh | نظرات ()
http://www.kanoon.ir/Public/ExternalLink.aspx?ref=uaI5wJSNNMqGwxK/4qSOqg==&des=Default.aspx